از ايذاى تو پشيمان نىام و بر همان بمردم . و دوم آنكه سر من ببرى ، از تن نيز پاره‌اى ببر تا سرم بزرگ نمايد تا چون محمّد ( ع ) و اصحاب سر من ببينند شكوهى از سر من يابند و هيبتى . و سوم آنكه شمشير تو كند باشد ، سرم به شمشير من ببرى تا الم به من كمتر رسد . عبد اللّه گفت : امّا عداوت تو محمّد را عذاب و عقاب ابد كفايت است تو را . و امّا دوم ، به خدا كه سر تو از حلق ببرم تا كوچكتر نمايد . و امّا سوم ، به خدا كه جز به شمشير كند خويشتن نبرم . چون سر آن لعين از قفا ببريد ، ريسمان در موى وى كرد و مىكشيد تا به خدمت رسول آورد . مردم كه آن سر وى بديدند ، از هيبت و بزرگى آن عجب بماندند . تمام شد قصّهء بدر كبرا . محمّد بن اسحاق گويد : چون از غزو فارغ شدند ، در قسمت غنايم هر كسى سخنى مىگفت . حق تعالى سورهء انفال را فرو فرستاد . رسول عليه السّلام اين غنيمت را به مقتضاى فرمودهء الهى بر ايشان قسمت كرد و بازگرديد .